تبلیغات
تاریخچه ی فوتبال - تاریخچه ی ارسنال
تاریخچه ی فوتبال
نوشته شده در تاریخ سه شنبه 20 مهر 1389 توسط پدرام .س
فصل اول --- بنا نهادن باشگاه
فصل اول

[تصویر: gun__1214917161_arsenal1888.jpg]

در اواخر سال 1886 یک دسته از کارگران انبار مهمات(ARESNAL) یک کارخانه سلاح های جنگی در وولویچ تصمیم به ساخت یک تیم فوتبال گرفتند. آن ها خود را با توجه به شاخص خورشیدی باشگاه در بالای در ورودی آن، دایال اسکور(شاخص مربع) می نامیدند.

در 11 دسامبر 1886، دایال اسکور با برد 6-0 برابر واندررزهای شرقی سر و صدای زیادی به پا کرد. اولین بازی در اولین لباس متفاوتی که به تن می کردند. خیلی زود پس از آن نام رویال آرسنال(آرسنال سلطنتی) برای تیم پذیرفته شد.

گروهی از بازیکنان ناتینگهام فارست به باشگاه ملحق شدند و این اتصال با قهرمان دور آینده ی قهرمان اروپا آرسنال را به عنوان قرمزهای معروف به دنیا شناخت. این گروه که در تیم قبلی خود، که 20 سال زودتر تاسیس شده بود، به پیراهن ذخیره های تیم نزدیک می شدند، به صورت طبیعی تعهد خود را به آن از دست داده و در قرمز آرسنال غرق شدند تا دیگر حتی پشت سرشان را هم نگاه نکنند.

آرسنال در سال های اول مدام در بین تعدادی از زمین های مختلف در پلام استد جا به جا می شد. آن ها ابتدا در زمین عمومی پلام استد شروع کردند ولی برای دومین فصلشان، آرسنال سلطنتی زمین نربی اسپورتس من در مرداب پلام استد را اجاره کرد. این زمین جایی بود که در آن آرسنال برای اولین بار به عضویت سنیور کاپ لندن در آمد. اگر چه در دور دوم مسابقات تیم در برابر بارنز شکست خورد، ولی هنوز چرخ ها در حال حرکت بودند. با افزایش حمایت ها تیم در فصل آینده زمین اربابی منطقه را اجاره کرد.

رویال آرسنال در این زمین و در فصل 1989/90 برای اولین بار طعم شرکت در بازی های اف-ای کاپ را چشید و در همین سال یک سه گانه در موفقیت ها نیز بدست آورد؛ قهرمانی جام خیریه لندن، جام کنت سنیور و جام کنت جونیور.

تیم در سال بعد نیز یک بار دیگر قصد تعویض مکان کرد و این بار به زمین اینویکتا، جایی که نزدیک به 6 سال در آن باقی ماندند.

پیشرفت کلی در تیم و موفقیت هایش در بازی برای آرسنال تنها یک معنی داشت، حرفه ای شدن. مسولین شکه شده ی اتحادیه ی فوتبال لندن ابتدا قصد ایجاد لیگی جدید را کردند که از طرف تیم های جنوبی رد شد. در طول فصل پیش رو تیم این بار نامش را به وولویچ آرسنال تغییر داد.

افزایش بهای اجاره ی زمین اینویکتا به این معنی بود که آرسنال باید دوباره به زمین قبلی اش، زمین سلطنتی باز گردد و این بار آن ها بدون معطلی این زمین را خریدند. تا سال 1913 و رفتن به هایبری، این زمین تبدلی به زمین خانگی آرسنال شده بود. به زودی درخواست آن ها برای پیوستن به لیگ دسته دو نیز پذیرفته شد.

موفقیت آرسنال در پایان قرن نوزدهم تقریبا پایدار بود و رتبه ی لیگ تیم تا جایی بهبود یافت که در 1903 باشگاه مجوز حضور در لیگ دسته یک را کسب کرد. سه سال بعد آن ها به نیمه نهایی جام حذفی که هر دو سال یک بار انجام می شد راه یافتند. با این احوالات زمین پلام استد جای مناسبی برای آرسنال نبود و با شرایط بد مالی و تهدیدات موجود، هنری نوریس، رئیس باشگاه فولام پا پیش گذاشت.

نوریس تشخیص به نقل مکان تیم داد و هایبری را مکانی مناسب برای مقصد بعدی دانست. و بعد از دوری باشگاه در سال 1913 تیم به هایبری جا به جا شد. دو سال پس از این خانه ی جدید نام باشگاه نیز عوض شد تا وولویچ، تیم هایبری، آرسنال اف-سی شود.

در پایان جنگ جهانی لیگ دسته اول با دو تیم افزایش یافت که یکی از آن ها آرسنال بود. و با مربی گری مربی خود، لزلی کینگتون، آرسنال در شش سال اولی ی صلح موفقیت های متعادلی کسب کرد. ولی رئیس نوریس چیز بیشتری می خواست و در 1925 مربی جدیدی را به هواداران معرفی کرد.

یک فرد مخصوص، مرد یورکشایری به نام هربرت چاپمن، کسی که باشگاه را برای همیشه تغییر داد.

آرسنال سلطنتی در وولویچ شکل گرفت
[تصویر: Laying-the-Foundations---7.jpg]

یک گروه اسکاتلندی بذری را کاشتند که بعدها تبدیل به یکی از معروف ترین نام ها در فوتبال دنیا شد.

دیوید دانسکین، از کیکالدی در فیفه، در کارخانه ی مهمات آرسنال در وولویچ کار می کرد. مرد اسکاتلندی که فردی فوتبالی بود، در فضایی که توسط راگبی و کریکت قرق شده بود، با کمک سه نفر از دوستانش یک تیم را پایه ریزی کرد؛ دوستان او الیجاه واتکینز، جان هامبل و ریچارد پیرس بودند. با آمدن دو بازیکن ناتینگهام فارست، فرد بردزلی و موریس بیتس، دانسکین هم تهییج به فعالیت بیشتر شد.

حرف تشکیل باشگاه پیچید و 15 نفر که هر کدام حاضر به پرداخت نیم شلینگ برای درست کردن تیم بودند، جلو آمدند. دانسکین سه شیلینگ دیگر نیز به آن اضافه کرد و آن ها در اکتبر 1886 یک توپ فوتبال خریدند.

تیم در دسامبر 1886 اولین مسابقه را ترتیب دادند ولی هنوز نه اسمی داشتند، نه لباسی و نه جایی برای بازی! دانسکین و بقیه ی اعضا به دنبال یکی از کارگاه های کارخانه، نام دایال اسکور را انتخاب کردند و و تصمیم گرفتند تا در جزیره ی سگ ها به دیدار واندررز شرقی بروند.

دایال اسکور 6-0 بازی را برد و در می خانه ی سلطنتی بلوط دور هم جمع شدند و بعد از آن در کریسمس 1886 در ایستگاه آرسنال در وولویچ. باردزلی هم مشکل پیراهن تیم را با ارتباطش با ناتینگهام فارست حل کرد و آن ها هم یک سری کامل لباس قرمز برای او ارسال کردند.

وقتی آن ها در می خانه ی سلطنتی دور هم بودند تصمیم گرفتند اسم تیم را هم عوض کنند. اسم جدید ترکیب اسم می خانه و محل کارشان بود، رویال آرسنال(آرسنال سلطنتی). این اسم از دایال اسکور خیلی با شکوه تر بود و تا 1891 نیز باقی ماند، زمانی که نام وولویچ آرسنال نام رسمی تیم شد.

در آن زمان 15 نفری که دارائی خود را برای ساخت این تیم فوتبال خرج کرده بودند، چیزی بیشتر از تنها تمرین کردن می خواستند، بدون شک حرکاتی اجتماعی در کنار آن. این قسمتی از چیزی بود که آن ها می دانستند شروع کرده بودند.





وولویچ آرسنال اولین بازی را انجام می دهد

[تصویر: Laying-the-Foundations---9.jpg]

در سال 1891 باشگاه تبدیل به باشگاهی حرفه ای شد و نام آن به وولویچ آرسنال تغییر یافت.
اتحادیه ی فوتبال لندن سعی داشت باشگاه های لندنی مانند تاتنهام، کوینز پارک رنجرز و میلوال را ترغیب کند تا لیگ جنوبی را تشکیل دهند ولی این هدف مورد قبول واقع نشد و در نتیجه آرسنال نیز برای حضور در لیگ فوتبال اعلام درخواست کرد و در 1893 به لیگ دسته دو راه یافت.

در آن زمان آرسنال تنها تیم حرفه ای لندن بود و اولین تیم جنوب بیرمنگام که به لیگ راه پیدا می کرد.

در همان سال وولویچ آرسنال به زمین اربابی بازگشت، اولین زمین که در محل بزرگی در کناره ی سراشیبی به عنوان اسپیون کوپ شناخته می شد. نامی که برگرفته از نام سربازی بود که از جنگ بوئر باز گشته بود. بنابراین کوپ اصلی متعلق به وولویچ آرسنال شد.

بازی اصلی اول آن ها در لیگ در روز شنبه 2 سپتامبر آن سال برابر دیگر تیم تازه راه یافته به لیگ، نیوکاسل یونایتد بود. آن بازی در زمین اربابی انجام شد و با دو گل شاو و الیوت برای توپچی ها 2-2 به پایان رسید.

یک هفته بعد وولویچ آرسنال اولین شکست خود در لیگ را در زمین ناتس کانتی و با نتیجه ی 3-2 پذیرفت. اولین برد تیم نیز دو روز بعد و با هت تریک جان هلث_که اولین برای باشگاه در لیگ بود_ موفق به غلبه ی 4-0 برابر والسال شد.

نیوکاسل و برتون سویفتس هر دو با زدن شش گل در نیم فصل اول از آرسنال پیشی گرفتند ولی وولویچ آرسنال هم با یک برد شش گله برابر میدلزبورو آیرونوپلیس و تکرار آن در یک بازی خانگی مقابل نوریچ ویکتوریا، از قافله عقب نماندند.

وولویچ آرسنال حتی یک برد قاطع تر را نیز تجربه کرد، زمانی که در 14 اکتبر 1893 موفق به پیروزی 12-0 برابر اشفورد یونایتد در جام حذفی شد؛ بردی که هم چنان به عنوان بزرگ ترین برد باشگاه در آن رقابت ها باقی مانده است.

آرسنال لیگ 15 تیمی را در جای نهم به پایان رساند و در 28 بازی، 28 گل به ثمر رساند و توانست رکوردی قابل اعتبار را برای بازگشت به نبرد مایل استون بر جای بگذارد

بیایید قرمزها - رنگ های باشگاه
[تصویر: Laying-the-Foundations---8.jpg]


در 1895 دو سال پیش از اینکه باشگاه حرفه ای شود، یک گروه کوچک از بازیکنان ناتینگهام فارست شامل فرد بردزلی، بیل پار و چارلی بیتس به دایال اسکور پیوستند(نام اولیه ی تیم) و لباس قرمز سابق شان را همراه آوردند. با وضع بد بودجه ی تیم، ارزان ترین تصمیم برای باشگاه این بود که لباس بقیه ی بازیکنان را نیز مثل بازیکنان سابق فارست که لباس قرمزشان را داشتند، کنند!

این لباس اصلی یک قرمز تیره بود، با آستین های بلند و یک یقه با سه دکمه زیر آن در قسمت جلویی لباس. لباس با زانو بند، شورت و جوراب های سفید پشمی و سنگین که حلقه های سفی و آبی داشت، کامل می شد. لباس دروازه بان هم چیزی شبیه به همین لباس بود با دستکش های بافتنی پشمی کرم و یقه های نخی. این لباس قرمز تیره همان لباسی بود که در فصل اول در هایبری در 1913/14 مورد استفاده قرار گرفت.

سخاوت بردزلی، پار و بیتس در تهیه ی لباس ها و الهام بخشی به تیم در جهت بازی با رنگ قرمز تعدادی دیگر از باشگاه ها را نیز به پیروی از کادر رهبری آرسنال تشویق کرد. یکی از مشهور ترین این تیم ها اسپارتاپراگ است که زمانی که رئیس آن ها، دکتر پتریچ در 1906 از لندن دیدن می کرد، با مشاهده ی لباس قرمز وولویچ بسیار وه وجد آمده و در بازگشتش به چک اسلواکی تصمیم به تغییر رنگ لباس تیمش به قرمز گرفت. در حال حاضر هم اسپارتاپراگ همچنان همان قرمز تیره را بر تن می کند، چیزی نه چندان متفاوت از قرمز استفاده شده در لباس آرسنال در 2005/06 (فصل آخر هایبری). آمدن هربرت چاپمن به کادر فنی و سرمربی گری آرسنال در 1925 بود که لباس تیم را به آن چه الان می شناسید تغییر داد.

بستگی به منبع اعتقادی شما دارد، ولی چاپمن در آن زمان توجه تعدادی از بازیکنانش در زمین را متوجه شباهت لباس با آستین های سفید تیمش به پوشش شخصیت کارتونی محبوب آن زمان، تام وبستر کرده بود! بالاخره و با هر الهام بخشی که بود لباس تیم به لباسی با یقه و آستین سفید تبدیل شد؛ لباسی که در گوشه ی سمت چپ سینه، لوگوی تیم را نیز در بر می گرفت.

در طول دهه ی 1950 تیم ها برای جلوگیری از شباهت ها در رنگ لباس، شروع به استفاده از لباس دوم برای خود کردند. در همین دوره و در سال 1960 بود که آرسنال نیز سبک راگبی مانند لباسش را نیز تغییر داد و از لباس های نخی استفاده کرد.

آرم مشهور "کنون" باشگاه برای بار نخست در اوایل دهه ی 1970 روی لباس تیم نقش بست. این لباس همان لباسی بود که آرسنال با آن موفق به انجام یک دوگانه در قهرمانی لیگ و جام حذفی در فصل 1970/71 شد.

در اواخر 1970 باشگاه برای اولین بار از لباس های با آرم های شرکتی استفاده کرد که در این دوره شرکت آمبرو بود. و در سال 1982 JVC به عنوان اولین اسپانسر باشگاه لغب گرفت، حمایت کننده ای که تا سال 1999 و تحویلش به SEGA هم چنان روی لباس قرمزهای لندن باقی ماند. سه سال بعد O2 جایگزین این شرکت بازی شد و این نیز تا شروع فصل 2006/07 و رسیدن به Fly Emirates ادامه یافت. هم اکنون این شرکت قراردادی 8 ساله با باشگاه دارد.

اتفاق جالبی در بازی لیگ قهرمانان آرسنال برابر هامبورگ در بازی چهارشنبه شب 13 سپتامبر در زمین تیم آلمانی برای این آرم پیراهن رخ داد. جایی که اسپانسر هر دو تیم یکسان بود و طبق قوانین یوفا در هیچ بازی ای دو تیم حق استفاده از حمایت کننده ای یکسان را ندارند و به همین دلیل آرسنال لباس هایی با تبلیغات Dubai بر تن کرد تا اتفاقی خاص در ذهن باقی بگذارد.

برای گرامی داشت سال پایانی بازی در هایبری که از 1913 ورزشگاه خانگی آرسنال بود، در آن فصل آرسنال لباس های قرمز خاصی پوشیدند.

این رنگ برای احترام به رنگ لباس تیم در اولین سال حضور در هایبری انتخاب شد و لباس زرشکی تیم با حروف طلایی و شورت سفید و کفش های زرشکی ترکیب و تزئین شد. پس از ای در فصل 2006/07 که اسپانسر تیم نیز تغییر می کرد آرسنال دوباره همان لباس های سفید و قرمز را از نو بر تن کرد.

در فصل 2007/08 آرسنال لباسی را به عنوان لباس دومش طراحی کرد که یاد مرد افسانه ای اش، هربرت چاپمن را زنده کند. این لباس فاکتورهایی از طراحی را در بر می گرفت که اشاره به تاثیرات چاپمن بر بازی داشت، همچنین این لباس بازگشتی به لباس های سفیدی بود که گاهی در سال های مختلف رنگ باشگاه توپچی ها را به خود گرفته بودند.

البته این لباس سفید نیز با وجود محبوبیت فراوان در فصل 2008/09، به مناسبت جشن 20 سالگی آنفیلد 89 و یاد آوری لحظات نفس گیر و قهرمانی لحظات پایانی آن دوره به لباس زرد با خط های آبی تغییر کرد. همان لباسی که در آن سال و در آن بازی در مرسی ساید، تیم به تن کرده بود.

باشگاه از وولویچ به هایبری منتقل می شود
[تصویر: Laying-the-Foundations---10.jpg]


آرسنال از روی ضرورت و البته جاه طلبی از وولویچ به هایبری رفت. بدون این انتقال شاید هیچ وقت نمی توانست به یکی از مشهورترین نام ها در اروپا تبدیل شود.

با پایان فصل1912/13، وضعیت مالی آرسنال در شرایط خطرناکی قرار داشت. هنری نوریس که به تازگی مسولیتی مهم را برای کسب نتیجه ای عالی پذیرفته بود معتقد بود: اگر آرسنال می خواهد یکی از قدرت های بزرگ داخلی انگلستان شود، باید تغییر مکان بدهد.

نوریس و ویلیام هال فضا را در بترسی و هایبری برای کار خود باز می دیدند ولی در واقع هیچ کدام گزینه ی کاملا مناسبی نبودند و احتیاجاتشان را رفع نمی کردند. هایبری، منطقه ی بالای رودخانه این معنی را می داد که یک منطقه درست در نزدیکی تاتنهامی ها- که نوریس سعی داشت تا از آن جلوگیری کند. اما از طرفی دیگر ایستگاه زیرزمینی نربی شانس حضور تماشاگران بیشتر در ورزشگاه را زیاد می کرد و این مساله ای بود که در نهایت بهترین گزینه را برای آرسنال، هایبری کرد.

پس از مذاکرات طولانی بالاخره مقرر شد که آرسنال با پرداخت 20.000 پوند زمین را برای 21 سال اجاره کند. اعتراض ها به نقل مکان آرسنال به شمال به زودی شروع شد؛ تاتنهام و کلپتون اورینت که بعدها در هومرتون بازی کرد، از مجاورت نزدیک آرسنال ترس داشتند و حتی ساکنین محلی نیز از این ماجرا ناراحت بودند. اما با برگشت دادن درخواست ساکنین و باشگاه های نیربی توسط کمیته ی مدیریت لیگ، آرسنال اجازه یافت تا در خانه ی جدیدش بماند.

آخرین بازی تیم در ورزشگاه اربابی قدیمی تساوی 1-1 مقابل میدلزبورو در 26 آپریل 1913 بود. بعد از آن وولویچ آرسنال با نام "آرسنال" شناخته شد(اگر چه پیش از این هم نام رسمی تیم همین بود) و نوریس سعی در اضافه کردن پول بیشتر در خانه ی جدید بود.

در مدت چهار ماه زمین جدید مسطح شد و بخش جدید جایگاه تماشاگران نیز ساخته شد؛ این به علاوه ی تراس ها و گیت های ورودی ورزشگاه بود. در این زمان و در 6 سپتامبر 1913 که آرسنال اولین بازی اش در هایبری را برابر لستر فوس را انجام می داد، نوریس سرمایه ی 125.000 پوندی برای استفاده در باشگاه پیدا کرد.

با برد 2-1 برابر لیستر زندگی عالی شده بود، اندی دوین، مرد اسکاتلندی گل اول آرسنال را زده بود. هدف بعدی نوریس رفتن به لیگ دسته اول بود و به نظر می رسید تیم آرسنال برای رسیدن به این مرحله مجهز بود. اما یک سال پس از اولین بازی آرسنال در هایبری، اروپا در جنگ بود و نوریس مجبور بود که منتظر بماند


[تصویر: Laying-the-Foundations---11.jpg]
آرسنال در آخرین سال حضورش در هایبوری به یاد اولین روز های حضورش لباسی با همان ترکیب رنگی را به
 
تن کرد .
 
 
 



طبقه بندی: تاریخچه ی ارسنال، 
درباره وبلاگ
موضوعات
آخرین مطالب
آرشیو مطالب
نظر سنجی
تیم منتخب شما کدام است؟






نویسندگان
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :
قالب وبلاگ